น้อยใจชะตา คือน้อยใจกรรมเก่า

marked-121516

เรื่องยากที่สุด
ในการเรียนรู้และทำความเข้าใจชีวิต
คือ ไม่มีใครช่วยให้คุณรู้ได้ด้วยตาเปล่าว่า
ชีวิตนี้ไม่ใช่ชีวิตเดียวของคุณ
และความเป็นชีวิตนี้ เกิดกับพ่อแม่คู่นี้
อยู่ในประเทศนี้ เจอผู้คนรอบตัวแบบนี้
ก็ตรงกันกับที่คุณเคยทำอะไรไว้
ให้เกิดขึ้นกับชีวิตอื่นในอดีต

อดีตที่ลืมไปแล้ว
อดีตอันไม่เป็นที่รู้
อดีตที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
เหลือแต่ปัจจุบันที่จำได้บ้างไม่ได้บ้าง
กับอนาคตที่หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้

ถึงแม้หูตาจะตีกรอบให้พวกเรารู้เห็นคับแคบ
แต่การมีน้ำใจพอจะให้ทาน
ความสามารถหักห้ามใจเพื่อรักษาศีล
ตลอดจนการเปิดจิตเปิดใจเจริญสติ
ก็ช่วยให้เรารู้เพิ่มขึ้นอย่างหนึ่ง คือ
ชีวิตที่กำลังเป็นอยู่ ไม่จำเป็นต้องเป็นไปเรื่อยๆ
ทุกอย่างดีขึ้นได้ นับแต่ก้าวแรกทางความสุข
อันเกิดจากบุญ คือ ทาน ศีล และการเจริญสตินี่แหละ

เมื่อสะสมความสุข กระทั่งสุขได้เป็นปกติ
จากทาน ศีล และการเจริญสติ ที่ทำแล้วอย่างต่อเนื่อง
ชีวิตทั้งชีวิตจะต่างไปให้รู้สึกออกมาจากแสงกุศลภายใน
รู้ได้เฉพาะตน ฉายภาพให้คนอื่นดูไม่ได้
คุณจะย้อนกลับมามองชีวิตทั้งชีวิตเป็นโอกาส
และขอบพระคุณกรรมใหม่ที่ใช้โอกาสนั้นทันตาย

แต่หากยังก้มหน้าก้มตาสะสมความทุกข์
ด้วยความคิดตอกย้ำกับตัวเองทุกวันว่า
ชีวิตต้องจมปลักอยู่อย่างนี้แหละ ไม่มีทางดีขึ้นแน่ๆ
พยายามแล้วไม่มีเทวดาที่ไหนเห็นใจ
ธรรมะไม่เห็นช่วย ศาสนาเป็นเรื่องลวงโลก
เห็นพระเลวในข่าว เราก็จะเลวตามพระเหล่านั้นบ้าง ฯลฯ
พอวันเวลาผ่านไป ถึงจุดหนึ่งคุณจะเงยหน้าไม่ขึ้น
เป็นแต่ก้มหน้าด่าชะตาชีวิตท่าเดียว
สุดท้ายก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตนี้ เสียโอกาสอันใดไป!