ลืมหนังง่ายกว่าลืมคนรัก

190416

หนังเรื่องไหนที่คุณจำได้แค่ความรู้สึก
เช่น สนุกดี ซึ้งมาก หรือฮาสนั่น
พอกลับมาดูอีกทีหลังสิบหรือยี่สิบปีผ่านไป
อาจกลายเป็น ไม่เห็นสนุกเลย
หรือซึ้งก็ซึ้งอี๋ๆ ฮาก็ฮาแบบอึ้งกริบ

นั่นแสดงให้เห็นว่าหนังเรื่องนั้น
เป็นแค่ก้อนความรู้สึกในอดีต
ไม่มีความหนักแน่น ไม่มีรายละเอียดความจำ
พอจะครองใจคุณได้ผ่านยุค ผ่านวัย
หรือไม่ก็อาจจะเพราะ
โดนหนังอื่น ละครอื่น หรืออะไรอื่นๆที่เจ๋งกว่า
เร้าใจกว่า ชิงเอาความรู้สึกอินสุดๆไปแล้ว
เข้าตำรา ผ่านทะเลมาแล้ว เลยเฉยๆกับน้ำบ่อ

สรุปคือ หนังเรื่องนั้น
ไม่ได้มีความหมายกับชีวิตคุณเท่าไรนัก

ต่างจากหนังบางเรื่อง
ที่คุณจำได้เป็นรายละเอียด
แค่นึกถึงฉากพ่อแม่ลูกเมื่อไร
ก็อยากร้องไห้เมื่อนั้น
หรือแค่นึกถึงฉากลุกจากล้มครั้งใด
ก็เกิดกำลังใจฮึดสู้ขึ้นใหม่อีกครั้ง
พูดง่ายๆ คุณมีทั้งความรู้สึก
และความทรงจำเกี่ยวกับรายละเอียด
ที่ฝังแน่นติดตัว ติดใจ
ดูซ้ำอีกก็รู้สึกเดิมๆซ้ำอีก
หรือแม้นึกขึ้นเองเฉยๆก็รู้สึกเหมือนได้ดูกับตา
หัวเราะออก ร้องไห้ได้ ไม่ต่างกันเลย

สรุปคือ หนังเรื่องนั้น
มีความหมายพอจะเข้ามาอยู่ในชีวิตคุณตลอดไป

คนรักเก่าก็คล้ายกับหนังเก่า
มีหลายคน บางคนไม่ค่อยมีความหมาย
บางคนมีความหมายมาก
บางคนยังกลับไปคุยกันได้ดีๆ
บางคนไม่ต้องเผาผีกันอีก

ประเด็นคือ ประเภทไม่เผาผีนั้น
มักมีอาถรรพณ์แปลกๆ
คือ เหมือนหนังที่คุณจำรายละเอียดได้หมด
ให้นึกเป็นฉากๆเรียงกันจากต้นจนจบยังได้
นึกถึงตรงที่ซึ้งก็แสนซึ้ง
นึกถึงตรงที่แค้นก็แสนแค้น

หนังมันแรงทั้งขั้วดูดและขั้วผลักไง เลยจำได้!

คราวนี้พอมาที่โจทย์ของหลายๆคน
ทำไงจะลืมคนรักประเภทนี้ได้
คุณจะเริ่มเห็นว่าเป็นเรื่องเหลวไหล
ทำยังไงก็ไม่ลืมหรอก ถ้าตัวคุณยังเป็นตัวคุณอยู่
และทำยังไงก็ต้องได้เจออีก
ถ้ากรรมที่ทำต่อกันแรงซะขนาดนั้น

ยกเลิกโจทย์เก่าเสีย
ตั้งโจทย์ใหม่ที่เป็นไปได้
ทำยังไงจะให้รู้สึกเหมือนหนังเรื่องโปรดสักเรื่อง?

มองว่าสิ่งที่เหลืออยู่คือความทรงจำและความรู้สึก
ไม่ต่างจากความจำและความรู้สึกเกี่ยวกับหนัง
เพียงแต่เป็นหนังที่คุณหาซื้อไม่ได้ หาเช่าไม่เจอ
แต่คุณมีความสุขกับหนังเรื่องใหม่ได้
หรือเบื่อหนังก็ไปทำอย่างอื่นที่มีค่ากว่าดูหนังได้
จะเอาอะไรมากกับความรู้สึกและความทรงจำ
มันไม่ใช่เพชรเม็ดเดียวในชีวิตคุณหรอก
และคุณก็หาเพชรดีๆ ไม่ต้องมีแค่เพชรร้าวได้ด้วย!