คู่ดีวัดกันตรงที่ไม่เหนื่อยใจ

marked-110816

ใครมีหน้าที่การงานได้ยาวนาน
คนนั้นจะถูกตัดสินโดยสังคมว่า
เป็นผู้ใหญ่ มีความรับผิดชอบแล้ว
ไม่ต้องเบียดเบียน ไม่ต้องพึ่งพาใคร
ยืนได้ด้วยขา หายใจได้ด้วยจมูกตัวเอง

แต่หญิงชายหลายคน
เช้าสายบ่ายเย็นเป็นผู้ใหญ่นอกบ้าน
พอกลับเข้าบ้านตอนค่ำๆเท่านั้น
กลายเป็นเด็กทันที
คือ รับผิดชอบสารพัดงานนอกกายได้เป็นร้อย
แต่รับผิดชอบใจตัวเองใจเดียวไม่ได้ เอาไม่อยู่
ยังต้องฝากความรับผิดชอบไว้กับคนใกล้ตัว
หรือครอบครัวญาติพี่น้องไม่เลิก
ยิ่งเครียดกับความรับผิดชอบนอกบ้านเท่าไร
ยิ่งมีข้ออ้างที่จะปัดภาระ
โยนความรับผิดชอบทางใจ
ให้คนในบ้านมากขึ้นเท่านั้น

ถ้ายังรับผิดชอบใจตัวเองไม่ได้
อย่าหวังว่าจะรับผิดชอบใจคนอื่นได้
เอาแต่สงสารตัวเอง ไม่เห็นใจคนอื่นร่ำไป

เอาคนสองคน
ที่รับผิดชอบใจตัวเองไม่ได้มาอยู่ด้วยกัน
ผลคือเหนื่อยใจทั้งคู่ ไม่ได้ที่พึ่งดังใจทั้งคู่
ต่างฝ่ายจึงต้องต่างแยกย้าย
หนีหายจากกันและกันไปอย่างรวดเร็ว

เอาคนที่รับผิดชอบใจตัวเองได้
มาอยู่กับคนรับผิดชอบใจตัวเองไม่ได้
ผลคือมีคนหนึ่งเหนื่อยใจข้างเดียว
อีกคนติดแจ อยากเกาะ
อยากได้ไว้เป็นที่พึ่งไม่เลิก
แม้ปากจะบอกว่าไม่ถูกใจ
พร่ำบ่นอยากเอาโน่นเอานี่
อยากให้คนใกล้ตัวเป็นอย่างโน้นอย่างนี้
แต่ให้เลิกก็ไม่เอา
เพราะไม่รู้จะเจอที่พึ่งทางใจป้ายหน้าอีกไหม

เอาคนที่รับผิดชอบใจตัวเองได้ทั้งคู่
มาอยู่ด้วยกัน จะสบายใจหายเหนื่อย
เป็นศาลาพักร้อนให้กันและกัน
หลังเดินทางร้อนๆ ลำบากลำบนมาทั้งวัน
เพราะคนเราเมื่อรับผิดชอบใจตัวเองได้
ก็จะมีแก่ใจ เห็นใจ เป็นห่วง
อยากแบ่งเบา รับผิดชอบใจคนใกล้ตัว
คิดปัดเป่าทุกข์ คิดพอกพูนสุข ให้แก่กันและกัน
แม้ปากไม่พูด แต่มือไม้และสายตาก็เป็นไปทางนั้น
สัมผัสได้ด้วยใจพร้อมๆกันเช่นนั้น

ความทุกข์ ความเข็ดหลาบในชีวิตคู่
เป็นสิ่งที่ถ่ายทอดให้กันไม่ได้
แต่ให้ป้ายบอกหรือสัญญาณเตือนกันได้
คือ ถ้าเจอคนที่เอาแต่รับผิดชอบเรื่องหน้าตา
เป็นแค่แต่งหน้าแต่งตัวให้หล่อสวย
ทว่ารับผิดชอบแต่งจิตแต่งใจให้งามไม่เป็น
ชอบเป็นที่พึ่งทางตาให้คนอื่น
แต่วิ่งขาขวิดหาที่พึ่งทางใจให้ตัวเอง
เห็นชัดเช่นนั้นแล้ว ก็จงเป็นที่พึ่งทางใจอยู่ห่างๆ
อย่าหลวมตัวเป็นที่พึ่งทางใจที่ใกล้ชิดเด็ดขาด
เพราะแนวโน้มคือเมื่อเวลาผ่านไป
ภาระจะไม่เบาลง แต่กลับจะหนักขึ้นเรื่อยๆ
ถึงตอนนั้น ให้ถามว่าแก้อย่างไร
คงต้องคิดถึงการเลี้ยงเด็กสักคน
ให้โตขึ้นเป็นคนรับผิดชอบใจตัวเองได้
ใช้เวลากี่ปี ใช้อุบายวิธีกี่ร้อย
ก็นั่นแหละ ไม่ต่างกันเท่าใดนัก!