กรรมของแม่สื่อแม่ชัก

040216

เมื่อหวังดีกับใคร
อย่างไรใจก็เป็นบุญครับ
ได้บุญจากการคิดและการทำตรงนั้นแล้ว

แต่ขึ้นชื่อว่ากรรม
ที่จะเป็นกรรมเมล็ดพันธุ์รอการเผล็ดผลนั้น
มีองค์ประกอบหลายข้อ ได้แก่
รู้อยู่ว่าอะไรเป็นอะไร
เจตนาหรือหวังผลแบบไหน
มีความพยายามทำให้สำเร็จ
และสำคัญคือเกิดผลตามที่คาดหวังด้วย

หากสำเร็จผลตามที่คาดหวังแล้วล่ะก็
ให้รอรับผลในวันใดวันหนึ่งข้างหน้าได้เลย
จะชาตินี้หรือชาติไหนก็ตาม
แต่หากไม่สำเร็จผล ต่อให้คาดหวังอย่างไร
พยายามแค่ไหน ก็ยังไม่สำเร็จเป็นกรรมเต็มขั้น

แค่แนะนำให้คนสองรู้จักกัน
ก็เป็นบุญเป็นบาปได้
ถ้าใจรู้อยู่ หรือคาดหมายได้อยู่ว่า
จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อทั้งคู่รู้จักกัน
ส่วนจะต้องไปรับกรรมแบบไหน
ก็ขึ้นอยู่กับว่าได้ผลสำเร็จตามที่คาดหวังหรือเปล่า

เวลาทำอะไร ใจคนเราจะเล็งที่จุดใดจุดหนึ่ง
เช่น ถ้าว่ากันแบบโลกๆ
คุณรู้จักชายรวยที่ต้องการหญิงดูแลเอาใจ
และรู้จักหญิงใจงามที่ต้องการคนช่วยปลดหนี้หนัก
อย่างนี้ก็คาดหมายว่า
เจอกันแล้วต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ
และเมื่อสองคนเจอกันก็สมหวังทั้งคู่จริงๆ
การเล็งผลนั้นของผู้เป็นสื่อ
ก็นับว่าประสบความสำเร็จ
เป็นบุญที่ช่วยให้คนสองคนได้สิ่งที่ต้องการ
เมื่อกรรมจะเผล็ดผลในอนาคต
ก็จะมาในรูปของการมีผู้นำไปสู่สิ่งที่ปรารถนา

ส่วนที่ว่า ถ้าสองคนเลิกกันในภายหลัง
หรือกระทั่งทะเลาะเบาะแว้งตบตี
อันนี้เป็นเรื่องเกินความคาดหมาย
ไม่ได้คิดไว้ก่อน และรู้ล่วงหน้าไม่ได้
ก็ไม่เกี่ยวกับผู้เป็นสื่อแล้ว
เป็นกรรมของคนสองคนที่อยู่ด้วยกันเท่านั้น
เรื่องที่จะต้องรู้สึกผิด
หรือเรื่องที่จะต้องมาโทษกันว่า
แม่สื่อแม่ชักเป็นตัวการนำความซวยมาสู่ชีวิต
คงขึ้นกับว่า บังคับใจหรือปล่อยให้คิดเอง
เลือกเองแต่แรกด้วย

หากสมัครใจเลือกเอง
ก็ต้องรับผลของการเลือกเอง!

ถ้าว่ากันโดยธรรม
อย่างเช่นพ่อแม่ที่รู้ธรรมะ
เล็งตาหาคู่ครองให้ลูกสาวตน
ก็จะเล็งที่ความเสมอกันด้วยศีล
ความเสมอกันด้วยใจอาทร
ความเสมอกันด้วยการศึกษา
ความเสมอกันด้วยฐานะ
และสำคัญมากๆ คือเสมอกันด้วยความเสน่หา
ซึ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อน
และไม่ง่ายที่จะได้อย่างใจทั้งหมด
แต่การเล็งของพ่อแม่
ก็คือตัวอย่างการเล็งอันเป็นธรรม เป็นบุญแท้
ที่จะมีให้กับลูก

จะได้อย่างใจหรือไม่ได้อย่างใจในภายหลัง
ถ้าใจเล็งที่ศีลเสมอกันเป็นหลักแล้ว
ก็ให้คิดว่า พ่อสื่อแม่ชักเป็นประตูสู่ทางสะอาด
ทางแห่งความปลอดภัย
แต่ถ้าไม่แน่ใจ ไม่รู้จักคนดีพอ
ไม่ทราบว่าศีลใครยิ่งหย่อนกว่ากันเพียงใด
โดยเฉพาะศีลข้อ
บางทีก็เหมือนส่งเนื้อเข้าปากเสือได้

สรุปคือ จะแนะนำใครให้รู้จักกัน
ต้องแน่ใจก่อน รู้แก่ใจตัวเองก่อนว่า
ใครเป็นอย่างไร เราเล็งหวังผลแบบไหน
มีสิทธิ์เกิดสัมพันธ์ดีร้ายแบบใดขึ้นมา
เพราะนั่นคือมาตรวัดบุญอันเป็นที่สุด
ของมนุษย์ผู้ทำกรรมอย่างรู้ว่าเจตนาเอาอะไร!