กรรมของลูกเปลี่ยนได้ในมือคุณ

110816

เด็กหลายคนฉลาด และช่างถาม
แต่ถ้ามาอยู่ในมือของพ่อแม่ขี้รำคาญ
เห็นคำถามเด็กๆเป็นเรื่องกวนใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าตัวเองไม่รู้คำตอบ
ก็จะห้ามไม่ให้ถาม
หรือหนักกว่านั้น คือโมโห
ด่าแรงๆเช่น ถามอะไรโง่ๆอย่างนั้นวะ
จะรู้ไปทำซากอะไร
อย่างนี้เด็กก็หวาดกลัวที่จะถาม
ต้นตอความฉลาดก็หดหายหมด
เห็นการถามเป็นการโชว์โง่ไปจนโต

พระพุทธเจ้าตรัสว่า
บุญใหญ่ในทางที่ทำให้เกิดใหม่เป็นคนฉลาด
คือบุญอันเกิดจากการรู้จักถาม
เช่น ถามสมณะ ถามผู้รู้ถูกรู้ชอบว่า
ทำกรรมใดเป็นคุณ ทำกรรมใดเป็นโทษ
ทำกรรมใดเป็นเหตุให้พ้นทุกข์พ้นภัย
แล้วน้อมนำไปปฏิบัติ
นั่นแปลว่า ถ้าสนับสนุนให้เด็กกล้าถาม
และตะล่อมให้เด็กถามเข้าจุด
ผลักดันให้เด็กเกิดความสงสัยใคร่รู้เรื่องที่ควรรู้
กระทั่งอยากรู้ถูกจุด เกี่ยวกับกรรมวิบาก
เกี่ยวกับทางไปนิพพาน
ก็เท่ากับทำให้เขาอยู่บนเส้นทางฉลาดสูงสุด
ดีกว่าเป็นเด็กอัจฉริยะ ดีกว่าเป็นเด็กน้อยร้อยล้าน

แต่ก็อย่างว่า
ถ้าไม่อยู่ในมือของพ่อแม่ที่รู้ทาง
หรือซ้ำร้าย มาอยู่ในมือของพ่อแม่ขี้รำคาญ
ก็เป็นเครื่องหมายส่องแสดงได้อย่างหนึ่ง คือ
แม้มีบุญเก่า เช่น ร่วมสร้างศาลาแสดงธรรม
ร่วมเผยแพร่พระไตรปิฎก ศึกษาธรรมะชั้นสูง
เคารพบูชาครูดี เป็นครูสอนสรรพวิชาด้วยตนเอง ฯลฯ
แต่ก็อาจสะสมบาปหนักไว้มาก เช่น
เป็นพวกชอบดูถูกคน
ชอบบั่นทอนกำลังใจคนที่ไม่เห็นด้วยกับตน
กดขี่คนใกล้ชิดด้วยวาจา หาว่าโง่บ้าง
ด่ากราดว่าเป็นบัวใต้น้ำบ้าง
ตัวเองเป็นบัณฑิต ฉลาดรู้จริงอยู่คนเดียว
แบบนี้ก็เป็นเหตุให้เกิดใหม่
เป็นเด็กที่มีแววฉลาด แต่พ่อแม่ไม่ส่งเสริม
หรือกระทั่งกดหัวไว้ไม่ให้โงขึ้นได้

ยังมีคุณสมบัติอื่นๆอีกมาก
ที่ส่อแววว่ามีบุญระคนบาป
เช่น หน้าตาดี แต่ถูกเลี้ยงให้ซูบหมอง
อารมณ์ดี ยิ้มแย้มเก่ง แต่เห็นพ่อแม่ทะเลาะกันบ่อยๆ
อาจหาญสมชาย แต่ถูกเลี้ยงให้ขี้ขลาด
ใฝ่ดี แต่ถูกบังคับให้คิดร้าย
มีพลังในการรับภาพดีๆแปลกใหม่
เข้ามาบันทึก เข้ามาจดจำไว้ในหัวไม่จำกัด
แต่กลับถูกทอดทิ้งให้เจอแต่ภาพเดิมๆซ้ำๆ
ไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย ไม่ได้เจออะไรแปลกใหม่เลย ฯลฯ

ชาวพุทธที่ไม่เข้าใจเรื่องทิฏฐิ ๖๒อย่างถ่องแท้
มักเชื่อเรื่องกรรมแบบมิจฉาทิฏฐิประการหนึ่ง คือ
อะไรๆแล้วแต่กรรมเก่า
เป็นเวรเป็นกรรมที่แก้อะไรไม่ได้ ต้องทำใจปลงซะ
หรืออีกทีก็หลงเชื่อไปว่า กรรมเก่าแก้ได้ง่ายๆ
ด้วยการทำพิธีสะเดาะเคราะห์หรือวอนขอเทวดาช่วย

กรรมใหม่เป็นสิ่งที่ทำเพิ่มได้ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที
ตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ
และกรรมใหม่ก็เบียดกรรมเก่าได้ แทรกแซงกรรมเก่าได้
ขอเพียงมีความแรงพอ และเป็นตรงข้าม
เป็นคนละขั้วกับกรรมเก่า

เมื่อลูกยังเล็ก เขาเปลี่ยนเส้นทางกรรมของตัวเองไม่ได้
แต่ถ้ามาเกิดกับพ่อแม่ที่เป็นสัมมาทิฏฐิ ไม่ขี้เกียจ
มีความใส่ใจลูก และรักลูกพอที่จะสำรวจตัวเองว่า
ตนยังมีกรรมใดที่บกพร่องอยู่บ้าง
เช่น รำคาญคำถามแบบเด็กๆ ไม่ค่อยพาลูกเที่ยว
ชอบนอน ไม่ชอบเป็นตัวอย่างออกกำลังให้ลูกเห็น
นึกอยากทะเลาะกันก็ทะเลาะต่อหน้าลูกเลยแรงๆ ฯลฯ
เมื่อเห็นว่าตนอยู่บนเส้นทางกรรมผิดๆเส้นไหน
ก็ตกลงใจจะเปลี่ยนเส้นทางกรรมนั้นๆเพื่อลูก
ลูกสงสัยอะไรก็ขยันหาข้อมูล หารูปภาพจากเน็ตมาให้
เปลี่ยนความเคยชินที่จะไปไหนเพื่อตัวเอง
เป็นพาลูกไปไหนต่อไหนบ่อยๆ ฯลฯ
เช่นนี้ คือเปลี่ยนเส้นทางกรรมให้ตัวเอง
เอาชนะกรรมเก่าของตัวเองได้ด้วยกรรมใหม่
ซึ่งก็เท่ากับเปิดทางกรรมเส้นใหม่ให้ลูกไปด้วย
จากที่ดวงต้องฉลาดแบบเก็บกด
ก็กลายเป็นฉลาดเต็มสภาพ
จากที่ดวงต้องอ่อนแอ ก็กลายเป็นเข้มแข็ง
จากที่ต้องเศร้าหมองลึกๆ ก็กลายเป็นสดใสเห็นๆ ฯลฯ

ชาติแห่งความเป็นพุทธ
คือชาติสำคัญสูงสุดจากอนันตชาติ
พ่อแม่ที่เป็นพุทธ คือพ่อแม่ที่นำลูกตื่นรู้ความจริงได้
เห็นอะไรๆถูก เห็นอะไรๆชอบ ตามที่ควรจะเป็นได้!