อยู่กับคนที่ช่วยให้มองโลกดีขึ้น

050216

มาตรวัดความเป็นคู่บุญอย่างหนึ่ง
คือการติดนิสัยดีๆมาจากกันและกัน
มากกว่าจะเอานิสัยเสียๆของอีกฝ่ายมาใช้

พออยู่กับใครมากๆ
คุณจะเอานิสัยของคนคนนั้นมาใช้
จะโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม
บางนิสัยอาจมีแนวโน้มในคุณอยู่ก่อน
ขณะที่บางนิสัยอาจไม่ใช่ตัวเดิมของคุณเลย

คำถามคือ อะไรเป็นตัวดูดนิสัย?
อะไรเป็นเหตุให้คุณนึกอยากคล้อยตาม?
อะไรบันดาลใจให้พลอยอนุโมทนาอย่างเป็นสุข
พลอยนึกปลื้มไปกับเขาด้วย?

คำตอบคือ ความเป็นของจริง
จะในทางดีหรือทางร้ายก็ตาม!

เพื่อให้เข้าใจชัดว่าของจริงคืออย่างไร
ลองมาดูตัวอย่างของเก๊กันก่อน
พ่อแม่ลูกที่อยู่บ้านเดียวกัน
ย่อมเห็นพฤติกรรมของกันว่า
ใครทำอะไรอยู่จริงๆ พูดจากวิธีคิดแบบไหนอยู่จริงๆ
ถ้าพ่อแม่ชอบพูดลดเลี้ยวซิกแซกเป็นประจำ
แต่พอเจอลูกพูดลดเลี้ยวใส่ตนบ้างก็โมโห
สั่งสอนเทศนาเป็นชั่วโมงให้พูดจาตรงไปตรงมา
อย่างนี้เรียกว่าดีแต่พ่นคำปลอมๆ กลวงๆออกมา
เพื่อบีบคนฟังให้ทำตามอำนาจสั่งการของตน
หาได้มีพลังบันดาลใจจากของดีจริงในตนไม่

คนเราชอบแรงบันดาลใจจากของจริง
เพราะมีพลังปลุกจิตปลุกใจ
ให้อยากลุกขึ้นมาเอาจริงตามบ้าง
จากการรู้สึกแจ่มชัดว่าทำจริงแล้วมันดียังไง

ฉันใดก็ฉันนั้น
เวลาคู่รักไม่พอใจอะไรในตัวอีกฝ่าย
หากเอาแต่สวมวิญญาณพ่อแม่อยากบังคับลูก
เอาอารมณ์เผด็จการมาเป็นตัวตั้ง
สั่งให้ทำอย่างนั้น สอนให้ทำอย่างนี้
ลืมสนิทว่าตัวเองยังทำไม่ได้เลย
แถมอาจจะหนักกว่าที่ไปว่าเขาเสียอีก
แล้วจะไปคาดหวังให้ใครมีแก่ใจดีขึ้นได้?

นิสัยดีๆอันใดยังไม่มีในตัว
ถ้าได้เห็นนิสัยนั้นในคนรักแล้วเกิดความรู้สึกดี
ย่อมเกิดความใจอ่อน อยากเอาดีตาม
ค่อยๆคล้อยตาม อนุโมทนาเองโดยไม่ฝืนใจ

แต่หากยังทำไม่ได้
แล้วจะกะเกณฑ์คนรักให้ทำได้
นอกจากไม่ได้นิสัยดีๆของคนรักมา
ยังอาจเพิ่มนิสัยเสียๆให้ตัวเองอีก!