ได้อย่างใจแล้วได้อะไร?

marked-111616

ชีวิตทั้งชีวิต
คือเส้นเวลาเส้นหนึ่ง
เส้นเวลาแห่งการได้มาและเสียไป
ทุกจุดของเส้นเวลาเต็มไปด้วยรอยบาก
ได้ที่สุดในชีวิตคือได้ใจ
เสียที่สุดในชีวิตคือเสียใจ
ไม่มีอะไรเกินนี้

ผู้คน ข้าวของ และความทรงจำ
ต่างทยอยเลือนหาย
ท้ายๆเมื่อใกล้ถึงจุดสิ้นสุดของเส้นเวลา
ก็ยิ่งเด่นชัดว่าชีวิตทั้งชีวิตไม่ได้อะไรเลย
นอกจากบทสรุปรวบยอด คือ ใจใจหนึ่ง
ที่ดิ้นมาก หรือดิ้นน้อย
หรือหมดความดิ้นรนอย่างสิ้นเชิงแล้ว

จะยังดิ้นมากหรือดิ้นน้อย
ก็เกิดความรู้สึกลึกๆว่า
อย่างไรเดี๋ยวก็ต้องดิ้นต่อ
ต่อเมื่อหมดความดิ้นรนสิ้นเชิงแล้ว
จึงทราบกับใจตนว่า
อย่างนี้ดีแล้ว ไม่ต้องดิ้นอีก

ตราบเท่าที่ยังหลงเหลือกิเลส
ไม่มีวันไหนหรอกที่ไม่ดิ้น
เมื่อใดเจริญสติ
ก็คือได้สติ
เกิดสติทั้งตอนได้อย่างใจ
เกิดสติทั้งตอนไม่ได้อย่างใจ
สติที่เกิดขึ้นรู้เห็น
ทั้งใจที่ดิ้นและไม่ดิ้นนั้นเอง
คือหนทางเดียว
ที่จะช่วยให้ใจสว่างแจ้ง
ใจรู้ใจแจ่มชัด
รู้ตัวว่าไม่เที่ยง
รู้ตัวว่าไม่มีตนเองอยู่จริง
มีแต่ความเกิดดับของอาการดิ้นไม่ดิ้น
และเมื่อแจ่มจ้าถึงที่สุด
ใสเบาดุจฟองสบู่แบบบาง
กระทั่งโปร่งใสไร้ขอบเขตฟองสบู่
ก็ถึงความระงับอาการดิ้นเสียได้สิ้นเชิง!