คนเลวที่สุดคือคนที่ทำให้คุณเกลียดที่สุด

14980739_1223286951061794_3918196669186268172_n

#โพสต์บทความของคุณดังตฤณโดยแอดมินเบลล์ค่ะ

ทุกคนย่อมบอกว่ารักชีวิต
เห็นชีวิตตนเองมีค่ากว่าความเจ็บใจ
แต่ความเจ็บใจของตน
มักมีค่ากว่าชีวิตคนอื่นเสมอ

ความมืดดำอันเกิดจากความเกลียด
จะทำให้คุณพร้อมสร้างศัตรูใหม่ขึ้นมาได้ตลอดเวลา
ถ้าไม่ใช่คน ก็เป็นอารมณ์ร้ายของตัวเอง
อารมณ์ร้าย จะตามรบกวนคุณไม่ให้เป็นสุข
สู้ยาก ไล่ยาก

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

ความเกลียดเป็นทุกข์ชนิดหนึ่ง
ความเกลียดเป็นอารมณ์มืดที่พร้อมจะครอบงำจิต
ความเกลียดเป็นมนต์สาปชนิดหนึ่งที่ขังคุณไว้กับ
บาปทางกาย วาจา ใจ

ตอนเกลียดใคร
แล้วรู้สึกว่าคิดอะไรดีๆไม่ออก
เห็นหน้า ได้ยินชื่อ หรือนึกถึง
แล้วเกิดอาการจุกอกแน่น
ในหัวเหมือนเกิดกำแพงหนา
หาความคิดดีๆไม่เจอ
นั่นแหละ! โอกาสแห่งความทุกข์
โอกาสแห่งการสร้างบาปเวร
โอกาสแห่งการเกิดใหม่ในที่ตกต่ำ
เพราะจิตที่ชุ่มด้วยความเกลียดย่อมมืดดำ
เหมาะกับอัตภาพอันดำมืด

แม้อ้างว่ามันผู้นั้นสมควรต้องถูกเกลียดจริงๆ
ยกเหตุผลความชั่วร้ายมาขนาดไหน
อย่างไรก็เท่ากับบอกว่า
ฉันสมควรมีประตูสู่อบายไว้บานหนึ่ง
หรือฉันจำเป็นต้องมีประตูนรกติดตัวอยู่นั่นเอง!

ผู้หวงความโกรธไว้ได้ชื่อว่าหวงทุกข์ไว้
วิธีแก้ คือ ให้เปลี่ยนคำเสียใหม่
บอกตัวเองว่า ความเกลียดเป็นทุกข์ชนิดหนึ่ง
พอใช้คำว่าทุกข์ก็จะยินดีให้มันลดลง
เพราะจิตไม่ชอบทุกข์ ไม่อยากหวงทุกข์

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

แต่ถ้าเอาไม่อยู่
ก็อย่าฝืนคิดอะไรดีๆต่อ
เพราะความคิดดีๆ สู้ความรู้สึกแย่ๆไม่ได้แน่แล้ว
ดังนั้น ปล่อยให้เกลียดไป
เพื่อจะได้มองความเกลียดในใจตัวเองชัดๆเสียที!

จิตไม่จำเป็นต้องดี จิตไม่ได้มีไว้เพื่อเอาดี
จิตเป็นเพียงธรรมชาติที่ถูกกระทบได้
เกิดความกระเพื่อมไหวได้ แล้วกลับสงบลงได้เอง

มืดอย่างไร ก็ยอมรับว่ามืดอย่างนั้น
สติรู้ความมืดพึงเกิดขึ้นเมื่อยอมรับจริง

อัดอั้นอย่างไร ก็ยอมรับว่าอัดอั้นอย่างนั้น
สติรู้ความอัดอั้นพึงเกิดขึ้นเมื่อยอมรับจริง

ร้อนอย่างไร ก็ยอมรับว่าร้อนอย่างนั้น
สติรู้ความร้อนพึงเกิดขึ้นเมื่อยอมรับจริง

ลมหายใจหนึ่ง ความเกลียดแรงแค่ไหน
ลมหายใจต่อมา ความเกลียดย่อมอ่อนกำลังลง
หรือทวีตัวขึ้นกว่านั้น
ไม่มีทางเท่าระดับเดิมไปทุกลมหายใจ

เมื่อรู้ทันและไม่ถูกครอบงำด้วยอารมณ์เกลียด
ความเกลียดก็จะเหมือนไฟไหม้ฟาง
เข้มข้นวูบๆวาบๆแล้วแผ่วจางลงอย่างรวดเร็ว

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

ระลึกไว้
ถ้าเกิดโทสะแล้วยอมรับตามจริงว่า
มันแรงขึ้นได้ก็อ่อนลงได้
จิตไม่ย้อมติดกับโทสะได้
ก็แปลว่าไม่ถูกครอบงำจากปีศาจไหนๆได้

รู้ความไม่เที่ยงของสิ่งใดเรื่อยๆ
ความหวงสิ่งนั้นย่อมลดลงเป็นธรรมดา
เช่นที่อาการหวงความเกลียดจะลดลงเรื่อยๆ
โดยไม่มีข้ออ้างผิดๆว่า
ยังไงก็ต้องเกลียดมันให้ได้อยู่ในใจอีกต่อไป
เพราะพบแล้วว่า
ความจำเป็นต้องเกลียดคือสิ่งที่คิดไปเอง
ความไม่จำเป็นต้องเกลียดนั่นแหละของจริง!

ถึงจุดหนึ่ง คุณจะนึกรังเกียจความเกลียดในใจตน
แทนการนึกอยากเล่นงานคนที่คุณเกลียด!

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

ถ้าอยากพูดด่าหรืออยากลงมือทำร้ายใคร
ตอนนั้นความโกรธมีไว้ห้ามไม่ใช่มีไว้ดู
แต่ถ้าแค่หงุดหงิดคิดไม่ดีกับใคร
ตอนนั้นความโกรธมีไว้ดูไม่ใช่มีไว้ห้าม

โกรธแล้วขาดสติ
แล่นตามความโกรธจะได้อกุศลจิต
โกรธแล้วเกิดสติ
รู้ว่าความโกรธไม่เที่ยงจะได้มหากุศลจิต