ของเก่าหรือจะสู้ของใหม่

marked-112116

หากไม่เชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิด
คุณก็ต้องเชื่อว่าลูกเพิ่งเกิดมา
และแนวโน้มคือลูกเป็นอย่างไร
ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือคุณหรือคนเลี้ยงเป็นหลัก
ถ้าโตขึ้นมาดี ก็คุยได้ว่าปั้นมากับมือ
แต่ถ้าโตขึ้นมาร้าย ก็ต้องหาแพะรับบาป
เป็นบุคคลแวดล้อมใกล้ตัวสักคน
อาจเป็นพี่เลี้ยง ครูที่โรงเรียน
หรือปู่ ย่า ตา ยาย ก็ว่ากันไป

หากเชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิด
คุณมักจะตั้งข้อสังเกต หรืออยากรู้อยากเห็นว่า
ลูกมาจากไหน และส่วนใหญ่ก็จะหวังว่ามาจากที่สูง
ถ้าลูกน่ารัก ใฝ่ดี มีความสุข ก็น่าจะใช่
และชวนให้นึกอยากเฝ้าถนอมกล่อมเกลี้ยง
แต่ถ้าเป็นตรงข้าม ก็อึดอัดใจ
แอบคิดเล็กคิดน้อยเรื่อยๆว่า นี่ตัวอะไรมาเกิด
ยิ่งเมื่อลูกโตขึ้นพอรู้ความ
โต้ตอบกับคุณ แสดงความเป็นตัวเขาเองได้
ยิ่งวันก็ยิ่งเหมือนคุณได้ทำความรู้จักกับใครอีกคน
ที่ข้ามจากโลกเดิมของเขา
เข้ามาอยู่ร่วมโลกกับคุณ
คุณอาจมีคำว่ากรรมของลูกหรือเป็นบุญของเขา
เกิดขึ้นในหัวอยู่เรื่อยๆ ขณะเห็นลูกเป็นสุขเป็นทุกข์
อยู่ภายใต้เพดานจำกัดของชีวิตคุณ

ในทางพุทธ ก็คือ
คุณควรมีสมดุลทางความเชื่อเรื่องกรรมเก่า
ผสานกับการตั้งเป้าหมายในการสร้างคนขึ้นใหม่
กล่าวคือ มองว่าตัวคุณเป็นแดนเกิดของลูก
สะท้อนกรรมเก่าของเขาก็จริง
แต่ตัวคุณเอง ก็กำลังเลือกเส้นทางกรรมใหม่ให้ตัวเอง

พ่อแม่ เป็นที่จดจำของลูกว่าเป็นพ่อแม่
ก็ต่อเมื่อมีลูกแล้วเลี้ยงดู
ไม่ใช่มีลูกแล้วทิ้งขว้าง

พ่อแม่ มีกรรมใหม่อันเป็นบุญแบบพ่อแม่
ก็ต่อเมื่อมีลูกแล้วดีพอจะเป็นพระพรหมของลูก
สอนลูกให้รู้จักโลก
เป็นผู้ใหญ่พอจะอภัย
หนักแน่นจะดีกับลูกนานพอ จนลูกโตขึ้นดีตาม
ไม่ใช่มีลูกแล้วร้ายเหมือนเจ้ากรรมนายเวรของลูกมาแต่ไหน

พ่อแม่ ประสบความสำเร็จในความเป็นพ่อแม่
ก็ต่อเมื่อมีลูกแล้วทำให้เขากลายเป็นสวรรค์ของคนอื่น
ไม่ใช่มีลูกแล้วทำให้เขากลายเป็นภาระของโลก

คนเดิมที่ลูกเคยเป็น
ก่อนจะมามีคุณเป็นแดนเกิดใหม่ในครั้งนี้
อาจจะเคยดี อาจจะเคยร้าย
อาจเป็นเทวดา อาจเป็นยักษ์มาร
คุณไปทำอะไรกับอดีตของลูกไม่ได้
แต่เมื่อเป็นลูกคุณ
คุณนั่นแหละคือปัจจุบันและอนาคตของความเป็นเขา
เรื่องของคุณ คือ ปั้นดินให้เป็นดาว
หรือเคาะดาวให้เปล่งประกายทอแสงสวย
ไม่ใช่ปล่อยให้เดินสะเปะสะปะตามยถากรรม
นึกว่ากรรมเก่ายื่นมือมาเลี้ยงเขาได้
ที่แท้มือคุณนั่นแหละคือกรรมเก่าของเขา
และเมื่อเลี้ยงเขาดีพอ
ก็เท่ากับยกระดับจิตตัวเองขึ้นเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของลูก
แม้ไม่มีใครอื่นในโลกกราบไหว้คุณเลย
คุณก็ภูมิใจพอ หรืออิ่มใจบริบูรณ์
ที่ได้รับไหว้จากลูกผู้เกิดมาบนทางกุศลเพียงคนเดียว!