 โรคจิต
คุณมีปัญหาอะไร? คืองี้ครับหมอ
ผมกำลังวิตกว่าอาจเป็นโรคชอบทำร้ายตัวเองโดยไม่รู้ตัว ทำร้ายยังไงไหนลองยกตัวอย่างซิ
อาจฟังแปลกๆนะครับ
ผมตื่นขึ้นมามักมีแผล ใหญ่บ้าง เล็กบ้าง ตรงนั้นตรงนี้
ที่สำคัญคือในความฝันก่อนตื่น ผมเห็นคนเอามีดมาแทง หรือเอาค้อนมาทุบตรงกับที่เกิดแผลเลย ตรงแก้มซ้ายนั่นใช่หรือเปล่า?
นั่นแหละ! แล้วยังมีอีก
นี่ไง ข้อศอก หลังมือ นิ้วหัวแม่โป้ง หน้าแข้ง แล้วยังมีสะดือกับแก้มก้นด้วยนะ อย่าให้โชว์ดีกว่า อือม์! ยังดี อย่างน้อยคุณก็ไม่ทึกทักเหมือนคนไข้บางราย
ที่สำคัญว่ามีวิญญาณปองร้ายขณะหลับ โดยมีแผลตอนเช้าเป็นหลักฐาน ผมก็ไม่ได้ทึกทักว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แต่เดาว่าผมคงละเมอลุกขึ้นมาสร้างแผลให้ตัวเองด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง แค่อยากมาปรึกษาหมอว่าจะเอาไงดี ลองบันทึกวีดิโอไว้หรือยัง?
ลองแล้ว แต่แบตฯหมดเสียก่อนจะเกิดอะไรขึ้นทุกที หนำซ้ำพอจ้างใครนั่งเฝ้า ผมก็ดันหลับสบายจนโดนคนเฝ้าโวยวายด่าเช็ด
ผมหลับสบาย ส่วนเขาถ่างตาเบื่อเกือบตาย สรุปคือถ้าเฝ้าสังเกต
หรือให้คนอื่นช่วยจับตามอง คุณจะไม่ทำร้ายตัวเอง แต่จะลงมือทันทีเมื่อสบโอกาสปลอด? น่าจะเป็นอย่างนั้นนะหมอ
หมอว่าไงล่ะ? เอาล่ะ! บอกหมอมาตามตรงนะ
คุณเคยทำผิดคิดร้ายอะไร แล้วอยากลงโทษตัวเองด้วยความสำนึกอย่างแรงบ้างหรือเปล่า? ไม่มีทาง! ผมเป็นคนดี ผมไม่เคยอยากลงโทษตัวเอง คุณเคยเจ็บใจตัวเองบ้างไหม?
ไม่น่านะ! ผมได้อย่างใจตัวเองต้องการเสมอ คุณเคยเผลอทำสิ่งที่ขัดแย้งกับใจตัวเองบ้างไหม?
ไม่เลยหมอ! อะไรที่ผมเชื่อว่าถูก
ผมก็ทำไปตามนั้นตลอดแหละ คุณเคยเห็นคนสมควรได้รับความช่วยเหลือ
แต่ไม่ช่วย แล้วมาสำนึกผิดภายหลังบ้างไหม? ไม่สักครั้ง! บอกแล้วไงว่าผมทำในสิ่งที่เชื่อว่าถูกเสมอ
จะหลอกถามให้คายความจริงที่ผมไม่มีจะคายเหรอ คุณเคยอยากเป็นคนอื่น
ไม่อยากเป็นตัวเองบ้างไหม?
ไม่เคย! หมอก็เห็นว่าผมหล่อขนาดไหน
จะอยากเป็นใครอื่นไปทำไม คุณเคยเครียดกับการงานบ้างไหม?
ไม่เครียดแม้แต่นิดเดียว! ผมทำงานเก่ง
แล้วก็ก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ คุณเคยทะเลาะกับใครบ่อยๆบ้างไหม?
ไม่มีใครหรอก! ทุกคนชื่นชมความมีเหตุมีผลของผม
ผมใช้สมองมากกว่าปาก คุณเคยคิดว่าตัวเองดีเกินกว่าจะอยู่ในโลกแย่ๆใบนี้บ้างไหม?
ไม่ขนาดนั้นหรอก! ผมมองโลกในแง่ดี
และยิ้มออกกับแง่ดีของโลกทุกวัน อือ! คนดีที่หนึ่งเลยคุณนี่ ผมก็ว่างั้น แล้วรู้ตัวไหมว่าคุณกำลังหลับอยู่?
โอ้ะ!
เป็นไปได้อย่างไร กำลังตื่นอยู่แท้ๆ จะแกล้งให้ผมขนลุกเล่นหรือ? เปล่า
คุณกำลังหลับอยู่จริงๆ! ผมมาเพื่อให้คุณได้คุยเปิดอก
ไม่ต้องหลอกตัวเองเหมือนที่ผ่านๆมา มองหน้าผมให้ดีแล้วคุณจะจำได้ ในเมื่อคุณเห็นในกระจกเงาอยู่ทุกวัน! คุณพระช่วย! นี่หมอเกิดขึ้นมาได้อย่างไร? ความทรมานใจของคุณไง ที่สร้างผมขึ้นมา
จริงๆคุณอยากเลิกสร้างแผลให้ตัวเองอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่เสียที ส่วนลึกของคุณทราบดีว่ากำลังเป็นโรคไม่ยอมรับตัวเองขั้นรุนแรง
และโลกเราก็กำลังมีคนแบบคุณเยอะขึ้น จนหาจิตแพทย์มาดูแลรับผิดชอบไม่ไหวแล้ว โธ่! นี่ผมเป็นโรคจิตอยู่หรือ? เรียกว่าโรคลืมความจริงเกี่ยวกับตัวเองก็ได้
คงฟังดี น่าสบายใจขึ้นกว่าเดิมหน่อย
โรคนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? เกิดขึ้นจากการหมั่นเพ่งโทษคนอื่น ส่วนตัวเองเพ่งแต่ดี
รับฟังแต่เสียงชม
แค่นี้ก็ถึงขนาดเป็นเหตุแห่งโรคร้ายเลยรึ? การเพ่งโทษคนอื่นแต่ละครั้งสร้างแผลชนิดคัน
และจะพัฒนาเป็นนิสัยไม่ยอมรับความผิดของตัว เมื่อไม่ยอมรับความผิดแต่ละครั้ง จะทำให้คุณเจ็บปวดชนิดเก็บซ่อน
เมื่อเก็บๆซ่อนๆไว้มากเข้า เปิดดูอีกทีก็เห็นแผลเหวอะหวะ เยอะแยะเกินกว่าจะจำที่มาที่ไปได้ทั้งหมด แล้วผมจะแก้อย่างไร? เห็นโทษของคนอื่นเพื่อย้อนดูตัว
ยอมรับโทษของตัวเพื่อเห็นใจคนอื่น โอเค!
เข้าใจแล้ว
เอาล่ะขอบคุณที่มาช่วยให้ผมไม่ต้องงงอีกว่าเนื้อตัวเกิดแผลขึ้นเองได้อย่างไร น่าเสียดายอย่างหนึ่ง
น่าเสียดายอะไร? เมื่อตื่นขึ้น
คุณจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่คุยกับผมในฝันครั้งนี้
หา!? ทำไมต้องเป็นอย่างนั้นล่ะ? มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ที่จะหลงลืมความรู้ความเข้าใจที่เป็นประโยชน์
และเลือกเลี้ยงไว้แต่เฉพาะความคิดเข้าข้างตัวเองอันเป็นโทษ
ว้า! แล้วอย่างนี้ผมจะสร้างฝันขึ้นมารักษาโรคจิตของตัวเองทำไมกัน? นั่นก็เป็นอีกธรรมชาติหนึ่งของมนุษย์
คือรู้จักที่จะเตือนตัวเองเป็นพักๆ แปลว่าต้องก้มหน้าก้มตาอยู่ในวังวนโรคจิตแบบเดิมๆต่อไป
ใช่แล้ว!
เอาล่ะ ตื่นขึ้นเสีย
|