"บทความนี้มีการเฉลยเนื้อหาที่อาจจะทำให้ผู้อ่านเสียอรรถรสในการชมภาพยนตร์"

เรื่อง The Legend Of 1900 – เรือที่ไม่ปลอดภัย

โดย ชลนิล

เขาเกิดบนเรือกลางทะเล โตบนเรือ และตายบนเรือ โดยไม่ยอมลงจากเรือเพื่อเข้าเมืองเลยแม้สักครั้งเดียว!

ฟังดูราวกับเป็นตำนาน นิทาน ไม่ก็เรื่องเล่าขานที่ถูกแต่งแต้มสีสันจนเกินจริง ชีวิตบนเรือของเขาน่าสนใจ แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ...เหตุผลใดเขาจึงไม่ยอมลงจากเรือ

แดนนี่ บู๊ตแมน ทีดี เลมอน 1900 เป็นชื่อยาวเหยียดที่ทุกคนสมัครใจเรียกแค่ “1900” เขาเกิดบนเรือเดินสมุทรเวอร์จิเนี่ยน ที่แล่นระหว่างยุโรป – อเมริกา โดยถูกทิ้งไว้บนแกรนด์เปียโน ในห้องบอลรูม เพื่อหวังให้มีเศรษฐี ผู้ดีชั้นสูงมารับไปเลี้ยง แต่คนที่พบเขากลับเป็นแค่ช่างเครื่องในเรือ เด็กชาย 1900 จึงถูกแอบเลี้ยงไว้ใต้ท้องเรือโดยไม่มีใบเกิด สัญชาติ และหลักฐานแสดงความมีตัวตนใด ๆ ในโลกเลย

เมื่ออายุได้แปดขวบ ช่างเครื่องที่เป็นเหมือนพ่อของเขาก็ตาย 1900 ต้องใช้ชีวิตบนเรือเดินสมุทรอย่างว้าเหว่...ความโดดเดี่ยว เงียบเหงา ความเศร้าจากการสูญเสีย ปลุกอัจฉริยภาพบางอย่างในตัวขึ้นมา...แค่ได้ยินคนเล่นเปียโนครั้งเดียว เขาก็สามารถบรรเลงเพลงได้ราวกับมืออาชีพ

เสียงเพลงของ 1900 มาจากทุกสิ่งรอบตัว จากการสังเกตผู้โดยสารที่แตกต่างกันบนเรือ เมื่อสังเกตและสามารถเข้าใจจิตใจผู้คนในแต่ละแบบแล้ว ก็สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นเสียงเพลง ซึ่งเข้าถึงจิตใจผู้คนได้อย่างมีจินตนาการ ความสามารถของเขาได้รับการเล่าลือจากผู้โดยสารบนเรือ จนกระตุ้นให้นักเปียโนเพลงแจ๊สผู้โด่งดังมาท้าแข่ง เดี่ยวเปียโนสู้ ซึ่ง 1900 ก็ทำให้คนผู้นั้นได้เจอกับความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรกในชีวิต

1900 มีความสุขอยู่บนเรือที่ขึ้นล่องยุโรป – อเมริกา เขาพอใจที่ได้เล่นดนตรีให้ผู้ฟังบนเรือทุกชนชั้นมีความสุข เขาพอใจกับโลกแห่งคีตาที่ตนเองสร้างสรรค์ พลิ้วไหวปลายนิ้วบนคีย์เปียโน ร่ายบทเพลงที่ไม่มีใครรู้จัก หลั่งไหลออกมาจากห้วงแห่งจินตนาการโดยไม่มีที่สิ้นสุด

เขามีโอกาสเห็นเมืองใหญ่จากท่าเรือหลายครั้ง แต่ไม่เคยคิดลงจากเรือสักครั้งเดียว แม้จะมีเพื่อนนักดนตรีด้วยกันชักชวนกี่ครั้งก็ตาม...1900 มีความสุขกับชีวิตของเขา ไม่ต้องการสิ่งใดมากไปกว่าเสียงดนตรีในปัจจุบันของตน

แต่...ในที่สุดก็มีครั้งหนึ่งที่ 1900 คิดลงจากเรือ...ครั้งนั้นเขาต้องการลงไปเพื่อตามหาหัวใจตัวเอง!

หญิงสาว สวย สะอาดดูเป็นธรรมชาติ ประทับใจเขาตั้งแต่แรกเห็น ผู้หญิงที่ทำให้เขาร่ายนิ้วไปบนพรมคีย์เปียโนออกมาเป็นเพลงรักหวานสะกดใจ แต่ละตัวโน้ตถอดออกมาจากความประทับใจแห่งการแรกเห็นและแรกรัก เสียงเพลงตรึงผู้ฟังไว้กับความรู้สึกอันงดงามยากจะลืมเลือน

1900 มีโอกาสพูดจากับหญิงสาวคนนั้นแค่ครั้งเดียวก่อนเธอจะลงจากเรือ ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้ที่อยู่จากเธอ เพื่อเปิดโอกาสให้ไปเยี่ยมเยียนในอนาคต…

ไม่นาน...เขาก็ตัดสินใจลงจากเรือ ทุกคนยินดีที่เขาจะก้าวไปสู่โลกใหม่ มีโอกาสสร้างชื่อเสียง ทุกคนเชื่อว่า ด้วยความเป็นอัจฉริยะทางดนตรีขนาดนี้ ต้องทำให้เขากลายเป็นคนดัง มีชีวิตที่ใคร ๆ อิจฉาภายในเวลาอันสั้น

1900 เดินลงบันไดเพื่อย่างเท้าเหยียบแผ่นดินเป็นครั้งแรกในชีวิต...แต่แล้ว...เมื่อเดินมาแค่เพียงครึ่งทาง ระหว่างเรือกับท่าเรือ...บนกลางสะพานเหนือทะเล เขายืนมองเมืองตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย สับสน...เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ก่อนที่เขาจะหันหลัง เดินกลับขึ้นเรือ ทิ้งปริศนาให้ชาวเรือและเพื่อน ๆ สงสัยกันว่า...ทำไม?

ต่อจากนั้นอีกหลายปี เรือเวอร์จิเนี่ยนถูกปลดระวาง กำลังจะถูกระเบิดทิ้งกลางทะเล “แมกซ์ ทูนี่ย์” เพื่อนรักของ 1900 มีโอกาสกลับมาพบเรือก่อนถึงวาระสุดท้าย เขาแน่ใจว่า 1900 ต้องยังอยู่บนเรือ จึงพยายามเข้าไปค้นหาและได้เจอในที่สุด

แมกซ์ชวน 1900 ลงจากเรือ เข้าไปในเมือง และร่วมตั้งวงดนตรีด้วยกัน แต่ 1900 ปฏิเสธ ก่อนจะเปิดเผยว่า เหตุใดครั้งนั้นเขาจึงไม่ยอมลงจากเรือ…

“เมืองที่กว้างใหญ่ มีทุกอย่างยกเว้นจุดจบ”

“เปียโนมีคีย์เริ่มและคีย์จบ ทั้งหมดมี 88 คีย์เสียง แต่พ้นจากสะพาน ขึ้นท่าเรือนั้นไป คือคีย์บอร์ดที่มีคีย์เสียงนับร้อยนับพันไม่มีที่สิ้นสุด”

“โลกภายนอกนั้น ถนนอย่างเดียวมีนับพัน ๆ สาย...มากเสียจนไม่รู้ว่าจะเลือกสายไหน เหมือนต้องแบกโลกอย่างไม่รู้จบ ไม่มีที่สิ้นสุด”

“โลกภายนอกคือบทเพลงที่ฉันไม่รู้วิธีแต่ง!”

คำพูดที่ถ่ายทอดมาจากจิตใจ จนคล้ายบทกวีเหล่านี้ บอกถึงความรู้สึกอย่างหนึ่งของเขาอย่างชัดเจน นั่นคือ “ความกลัว” ... เขากลัวอย่างยิ่งที่จะเผชิญหน้ากับโลกภายนอก

1900 อยู่ในโลกส่วนตัวบนเรือมาตลอดชีวิต เขาคิดว่าสามารถควบคุมโลกใบเล็ก ๆ นี้ได้ แต่หากเขาออกไปสู่โลกข้างนอกที่หลากหลายด้วยผู้คน เขาจะไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลย

ในเมืองกว้างใหญ่ ที่ไม่มีจุดจบนั้น เขารู้สึกได้ถึงความเหนื่อยยากของคนเมืองที่ต้องตะเกียกตะกายเอาตัวรอด วิ่งตามความต้องการของตนเองอย่างไม่รู้จักหยุด ไม่รู้จักพอ ไม่เคยรู้จริงเลยว่าเป้าหมาย จุดจบของความต้องการตนเองนั้นคืออะไร...ตัณหา ความทะยานอยากของผู้คน ก็เหมือนคีย์บอร์ดเปียโนมนุษย์ ที่มีนับร้อย นับล้าน บรรเลงเพลงที่ไม่รู้จักจบ ไม่รู้จักอิ่ม...ถนนที่มีนับพันนับหมื่นล้านสาย บอกถึงเส้นทางที่ผู้คนมุ่งหวังจะเดินทางไป โดยไม่มีใครตอบถูกเลยว่าจุดหมายแท้จริงนั้นอยู่ที่ไหน?

บทเพลงตัณหา ความต้องการไม่รู้จบของมนุษย์โลกมากมายภายนอกทำให้ 1900 ขลาดกลัว...เพราะเขาไม่คุ้นเคยกับมัน ควบคุมมันไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะแต่งเพลงเช่นไรถึงจะตอบรับ และเข้ากันได้กับหลากผู้คนเหล่านี้

1900 จึงพอใจที่จะถอยหลังกลับไปอยู่บนเรือ...เรือที่ให้ความสุขแก่เขา เรือที่เขามั่นใจว่ารู้จักมันทุกซอกทุกมุม เรือที่ให้ความรู้สึกปลอดภัย และเป็นเรือที่เขา “คิด” ว่าสามารถควบคุมมันตามความต้องการได้…

แต่เขาคิดผิด...ไม่มีเรือลำใดปลอดภัยอย่างแท้จริง ตราบใดที่ยังลอยลำอยู่กลางทะเล ไม่มีเรือลำไหนให้ความสุขแก่ผู้โดยสารโดยไม่มีวันสิ้นสุด...ยิ่งกว่านั้น ก็ไม่มีเรือลำใดจะถูกควบคุม บังคับได้อย่างแท้จริง!

สุดท้าย เรือเวอร์จิเนี่ยนก็หมดสภาพไม่อาจออกทะเล ต้องจอดนิ่ง ๆ อยู่ที่ท่าเรือ สิ่งที่พอใช้ประโยชน์ได้ถูกนำออกมา ส่วนที่เหลือก็รอเวลาถูกระเบิดจมหายลงสู่มหาสมุทร

1900 ยอมร่วมวาระสุดท้ายพร้อมกับเรือลำนี้โดยไม่ยอมจากไปไหน...กระทั่งตายก็ยังมั่นใจว่าเรือคือที่ปลอดภัยสำหรับตนเอง

น่าเสียดายที่เขาปิดกั้นตนเองเกินไป ไม่ยอมก้าวออกจาก “ความสุข” ที่มันเสื่อมสลายได้ ความคิดผิด ความเห็นผิดจึงเป็นเหมือนกรงขัง ที่เขาเต็มใจหลบเร้น โดยไม่ยอมรับความจริง

เพียงแค่เขากล้าที่จะก้าวลงเรือ แล้วออกไปเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่ตนเองหวาดกลัว ถ้าเขากล้าที่จะเข้าชนกับความสับสน แปรเปลี่ยน ความทะยานอยากทั้งภายนอก ภายในใจตนอย่างตรงไปตรงมา กล้าที่จะยอมเรียนรู้ สิ่งที่เขาเห็นว่ามันเป็น “ทุกข์” ด้วยใจซื่อ ไม่ย่อท้อ…

แล้วเขาจะพบว่า…
ไม่มีเรือลำใด จะปลอดภัยเลย...ตราบใดที่ยังมี “ตัวตน” ให้คอยหวงแหน รักษา…
แต่หากละความยึดมั่น ถือมั่นในกาย – ใจ ตัวตนได้แล้ว…
ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน...ที่นั่นก็จะมีอิสรภาพ และสันติสุขเสมอ…

-----ชลนิล-----

รูปภาพประกอบหนังจาก
http://www.imdb.com/title/tt0120731/
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Legend_of_1900
http://finelinefeatures.com/legendof1900/